Το εργο του

Τεράστιο σε ποσότητα και πολύ σημαντικό σε ποιότητα είναι το έργο του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους εκπροσώπους της νεότερης ελληνικής ποίησης.

Δημοσίευσε πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, εννέα μυθιστορήματα, τέσσερα θεατρικά έργα και μελέτες. Πολλές μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν το έργο του.

Ποιητής με έντονη κοινωνική συνείδηση και συχνά άμεση αντίδραση στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος, ο Ρίτσος. μετουσίωσε τα επικαιρικά στοιχεία σε ποιητικά γεγονότα, αλλά, παράλληλα, κατέθεσε και τη μαρτυρία του από την αναζήτηση στα βάθη της ψυχής. Με πλούσια γλώσσα, με υποβλητικό λόγο και με χρησιμοποίηση εικόνων, μεταφορών και παρομοιώσεων που άλλοτε λειτουργούν ως σύμβολα και άλλοτε διαμορφώνουν ένα ιδιότυπο ρεαλιστικό ποιητικό τοπίο, με συνεχή και έντονη την παρουσία των πραγμάτων του περιβάλλοντος και της καθημερινής ζωής, αλλά και μυθικών προσώπων σε υπερρεαλιστικά ελεύθερες συνυπάρξεις με σύγχρονα τοπία, συνέθεσε έργα, μεγάλες συνθέσεις ή σύντομα ποιήματα, που προσεγγίζουν την ανθρώπινη μοίρα και εκφράζουν την ανθρώπινη πολυπλοκότητα.

Περίοδοι του έργου του:

Οι περίοδοι της ποιητικής δημιουργίας του Ρίτσου είναι οι ακόλουθες:

Α. 1926-1936 . Προφανής είναι η επίδραση του  Καρυωτάκη αρχικά και ύστερα του Κ. Βάρναλη. Από το λυρισμό της προσωπικής ευαισθησίας προχωρεί στην κοινωνική διαμαρτυρία και εξέγερση. Ενδεικτικό έργο: Επιτάφιος (1936), γραμμένο στον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο του δημοτικού στίχου.

Β. 1937-1943 . Ο ποιητής πειραματίζεται και αναζητά νέους τρόπους έκφρασης. Υιοθετεί τον ελεύθερο στίχο. Χαρακτηριστικά έργα: Εαρινή Συμφωνία (1938), Το εμβατήριο του Ωκεανού (1940), Δοκιμασία (1943).

Γ. 1944-1955. Στο έργο της περιόδου αυτής κυριαρχεί η σκληρή δοκιμασία της Κατοχής, της Αντίστασης, του εμφυλίου πολέμου και της εξορίας. Ο ποιητής συνδυάζει ποικίλους εκφραστικούς τρόπους: Δημοτικό τραγούδι, συμβολισμό, υπερρεαλιστικά στοιχεία. Σημαντικότερα έργα: Ρωμιοσύνη ( 1945-1947, εκδ. 1954) και Η Κυρά των Αμπελιών.

Δ. 1956-1966. Η περίοδος εγγράφεται ως εποχή ποιητικής ωριμότητας. Σύνθετες ποιητικές μορφές: Η Σονάτα του Σεληνόφωτος (1956), ο Αποχαιρετισμός (1957). Οι  Μαρτυρίες (1963 α΄, 1966 β΄), είναι σύντομα ποιήματα, όπου ο ποιητής διαλέγεται με τον μικρόκοσμο των πραγμάτων.

Ε. 1967-1974. Στη φάση αυτή ο ποιητής επιστρέφει αρχικά σε θέματα και τεχνικές παλαιότερων κύκλων: Δεκαοχτώ Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας (1973), Ύμνος και Θρήνος για την Κύπρο (1975). Η Τέταρτη Διάσταση (1956-1975) θεωρείται έργο υψηλών συλλήψεων και ευρηματικών τρόπων. Τα περισσότερα ποιήματα αυτής της συλλογής ενέχουν τη δομή θεατρικού έργου-μονολόγου με πρόσωπα του αρχαίου μύθου που σχολιάζουν σύγχρονα βιώματα. Π. χ. Ορέστης (1962-1966), Ισμήνη (1971), Η επιστροφή της Ιφιγένειας (1971-72)  με κυρίαρχο στοιχείο τους θεατρικούς μονολόγους  με πρόσωπα του αρχαίου μύθου που σχολιάζουν σύγχρονα βιώματα. Το 1972 με την Γκραγκάντα) επιχειρεί μιαν ανανέωση του ποιητικού του λόγου.

ΣΤ. 1975-1989. Την περίοδο της μεταπολίτευσης ο Ρίτσος γράφει ευρείες ποιητικές συνθέσεις στις οποίες καταγράφεται η πρόσφατη ιστορική εμπειρία σε συνδυασμό με τις παλιές και νέες μνήμες του. Ποιητικές δημιουργίες αυτής της περιόδου είναι οι ακόλουθες: Τροχονόμος, Τοιχοκολλητής, Μονεμβασιώτισσες, Φανοστάτες, Το σώμα και το αίμα, Το τερατώσες αριστούργημα

Τα τελευταία του έργα, σαν ένας συναρπαστικός απόλογος, εκφράζουν έντονες υπαρξιακές και ερωτικές αναζητήσεις: Γίγνεσθαι (1977). Προέκταση της ποίησής του η πεζή εννεαλογία Εικονοστάσιο Ανωνύμων Αγίων (1983-1986)

Στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση μπορείτε να βρείτε ένα πλήρη κατάλογο των έργων:

http://www.hellenicaworld.com/Greece/Person/gr/GiannisRitsos.html

Αρέσει σε %d bloggers: